گفتی: میخوام رها باشم

گفتم: آخه عاشق شدم
 

   گفتی:میخوام تنها باشم

گفتم: دلم
 

  گفتی: بسوز

 گفتی: یه عمری باز هنوز
 

گفتم: پس عمرم چی میشه

 گفتی: هدر شد شب و روز
 

  گفتم: آخه داغون میشم
 

 گفتی: به من خوش میگذره

  گفتم: بیا چشمام تویی

 گفتی: آخر کی میخره

  گفتم: منو جنس میبینی
 

 گفتی: آره بی قیمتی

   گفتم: یه روز کسی بودم
 

 با من نکن بی حرمتی

  گفتم: صدام میمیره باز
 

  گفتی: با درد بسوز بساز

 گفتم : حالا که پیر شدم

گفتی: که از تو سیر شدم

 گفتم: تمنا میکنم

  گفتی: میخوام خردت کنم

 گفتم: بیا بشکن تنو

  گفتی: فراموش کن منو

تنها میره،تنهاش میذارن،تنها نمیذاره

تنها یک آرزو داره،اونم اینه که:            

تنهاش نذاری.

^کاش** هرگز شب نبود.

 ^کاش** ميشد که هيچ کسي تنها نبود .

^کاش** ميشد ديدنت رويا نبود

 گفته بودي با تو ميمانم ولي رفتي و گفتي که اينجا جا نبود من دعا کردم براي بازگشت دستهاي تو ولي بالا نبود باز گفتي که فردا ميرسد...

             کاش روز ديدنت فردا نبود  

۱.خندیدن  ۲.بخشیدن   ۳.فراموش کردن

پس بخندو ببخش و فراموش کن.

میروم خسته وافسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا میبرم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

میبرم،تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی خون

زین همه خواهش بی جاوتباه

میبرم تا زتو دورش سازم

زتو،ای جلوه ی امید محال

میبرم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله میلرزد،اشک میرقصد

آه،بگذارکه بگریزم من

از تو،ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به،که بپرهیزم من

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمدو از شاخم چید

شعله ی آه شدم،صد افسوس

که لبم،باز بر آن لب نرسید

 عاقبت بند سفر پایم بست

میروم،خنده به لب،خونین دل

میروم،از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

تو به اندازه چشمان پر از احساست

قلب تنهاوپریشان مرا لرزاندی

وبه اندازه یک حس ترک خورده ی عشق

چشم بی تاب مرا گریاندی

کاش در لحظه ی سر در گمی عشق وسکوت

چشمم از دیدن چشمان تو آشفته نبود

کاش سوزاندن یک دفتر عشق

اینقدر ساده نبود

کاش می فهمیدی دل من تنگ نگاهیست که ازآینه چشم تومیگیردجان

کاش می فهمیدی بی تو در حسرت چشمان تو

 مردن سخت است.

تو به اندازه ی شب های  پر از حسرت من

چشم تنهای مرا گریاندی

ومن آن لحظه ی جان دادن عشق

و من آن لحظه ی بلعیدن بغض

رو به چشمان پر از غربت تو ،خندیدم

و تو را بخشیدم

و تو را بخشیدم...

خدایا:

به من عمری به زیبایی گلبرگ عشق بده

و کلامی که جز مجنونیتم نخواند

و نگاهی که به هیچ نگاهی نبازد

وغروری،که تنها به عشق شکند

بارالها:

سکوتی میطلبم،که بند سکوتم را بگشاید 

     وچشم هایی که به چشم های شقایق رساندم

خدایا:

قلبی که کلبه عشق تو گردد

وصبری که بنده مهر تو شود

وجامی که با آن هم پیمانه عشاق عالم شوم

محو شوم،تا آغاز،تا انتهای عشق

خدایا:

ارغوانم کن که ارمغان عشقت ارزانی ارغوانی هاست

چند وقتیست که هرشب دل من تنگ نگاهیست غریب

چند وقتیست که دیوانه چشمیست عجیب

چند وقتیست که لبخند من از شادی اوست

چشم من مست به چشمان فریبایی اوست

چند وقتیست که بی تاب نگاهش شده ام

مست آن باده و آن جام خرابش شده ام

چند وقتیست که که بیچاره دلم میلرزد

از غزل های خداحافظی اش میترسد

چند وقتیست که دل بسته به گیسوی نگار

حال این عاشق بیچاره شده حالی زار

چند وقتیست که مهتاب شده همسفرم

شعر مجنونی فرهاد شده شاه غزلم

آه ای عشق،تو محکوم به زندان غمی

تو همان متهم اصلی غم های منی

باز در حسرت دیدار دو چشمان تو من،میمیرم

ونمیدانم،زکدامین گنه این گونه مجازات شدم

که به چشمان تو دیوانه و محتاج شدم

و شب و روز زهجران تو در سوزو گداز،

این تن خسته من می سوزد

من دلم آئینه ایست،و نگاهم پر مهتاب غرور

و به چشمان تو سوگند،

که جز شوق نگاه تو مرا شوقی نیست

و در این کلبه غمناک دلم،

به جز از نقش حضور تو،دگر نقشی نیست

باز در حسرت دیدار دو چشمان تو من میمیرم

وتو چون مصرع شعری زیبا

فصل آغاز،سرآغازمنی

خاطره ها محو شوم.

خواندم:((در غرفه هوس بازان،عشق را به حراج گذاشته اند.به قیمت

نابودی پاک بازان))

یادگاری به همه داد،ولی به من انتظار سر راهش را داد.

دل خسته ترینم در این گوشه دنیا

ای بیخبر از عشق که نداری خبر از من

روزی تو آیی که نمانده اثر از من

                        فقط کردم به چشمانت نگاهی

اگر باشد نگاه من گناهی

                         مجازاتم کن هر طور که خواهی

به ابر گفتند عشق چیست؟بارید

به باد گفتند عشق چیست؟وزید

به پروانه گفتند عشق چیست؟نالید

به گل گفتند عشق چیست؟پرپر شد

وبه انسان گفتند عشق چیست؟

اشک از دیدگانش جاری شدو گفت:دیوانگیست

هر لحظه دردی سر بر می دارد

وهر لحظه نیازی از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش می کند.

اینها بر سینه می ریزند و راه فراری نمی یابند.

مگر این قفس کوچک استخوانی گنجایشش چه اندازه هست.

خدایا جهنم فرداست.پس چرا امروز می سوزم.

عشق می ورزم عذابم می دهند

خنجری بر قلب بیمارم زدند

بی گناهی بودم و دارم زدند

از غم نا مردمی ها پشتم شکست

دشنه نامرد بر قلبم نشست

۱.بوسه مادرکه با آن پا به عرصه خاکی می گذارد.

۲.بوسه عشق که یک عمر با آن زندگی می کنی.

۳.بوسه خاک که با آن پا به عرصه ابدیت می گذاری.